27 February 2017

Recensie: The Mysterons + Echo Movis in Ekko

Nieuws

Het is zaterdag avond, 21:45 als de leden van The Mysterons het podium van de Ekko oplopen. Kans om ze aan te spreken hadden we al; tijdens voorprogramma Echo Movis dartelde de band al vrolijk door de zaal heen. Een zaal die overigens goed gevuld is met een opvallend divers publiek. Jong en oud, iedereen komt af op de groovy psych geluiden van The Mysterons. En die diversiteit zorgt voor een energieke, saamhorige sfeer. Het is duidelijk: het publiek heeft zin in het optreden.

De goede opkomst is geen verassing. Enkel de debuut EP leverde de band al optredens op Lowlands, Into The Great Wide Open, Eurosonic en DWDD op, en bij de recensies van het debuut album ‘Meandering’ regende het sterren. En dat is ook niet zo gek, want het geluid dat de jonge Amsterdammers produceren is weinig vergelijkbaar met andere bands.

Het geheel begint onschuldig maar strak. Even heeft de band tijd nodig om op te komen. Maar het publiek is interactief en dat werkt. Er komen leuke reacties op de mededelingen van de integere zangeres Josephine van Schaik en bij het derde nummer beginnen de eerste mensen voorzichtig te dansen.

Naarmate het optreden vordert nemen de reacties toe ‘Dit nummer gaat over stress’ weergalmt het lieve stemmetje van Josephine door de speaker en ik hoor de mannen om mij heen grappend discussiëren over hoe de sfeervolle geluiden van het nummer met arabische invloeden ooit uit stress zijn voortgekomen. ‘Doe mij dat soort stress’. Naast me staat een stel jongens als in trans te dansen en het lijkt er niet op dat ze daar voor het einde van het concert mee zullen stoppen. Als de band vervolgens ‘Sold My Medicine’ inzet is het hek helemaal van de dam en wordt overal gedanst.

Fotograaf: Félice Hofhuizen

Met een band formatie die half is gevuld met (ex)leden van Jungle By Night (drummer Sonny Groeneveld, bassist Peter Peskens en toetsenist Pyke Pasman) en de krachtige, sferische stem van Josephine is het niet verwonderlijk dat het geluid van de band eigenzinnig, vernieuwend en ontzettend sterk is. Live is dit niet anders. Ieder instrument heeft door de jonge muzikanten een duidelijke eigen kracht gekregen en als geheel klinkt dat als een ware sensatie met enorm veel verschillende invloeden. Meeslepende stukken volgen dansbare melodieën op en de absurde kronkels en abrupte eindes maken de muzikale reis compleet. Het is duidelijk dat The Mysterons veel in haar mars heeft en allang geen nieuwkomer meer is.

Fotograaf: Félice Hofhuizen

De muzikale reis is fijn en het einde van het concert lijkt daardoor al snel te komen. Niet gek ook dat de zaal nog even dankbaar gebruik maakt van de toegift om compleet los te gaan, maar na ‘Turkish Delight’ is het toch echt ten einde. De band loopt het podium af en laat het publiek met een voldaan gevoel achter. Enkel positieve geluiden zijn te horen vanuit de zaal. Bij het verlaten van de zaal vang ik een gesprek op van het in trans beweeglijke stel jongens. ‘Man wat was dat lekker trippen op The Mysterons’. En ze hebben gelijk.

Tekst: Emma Vendel

Paradiso Amsterdam